Enkele beschouwingen, na de camino en na een week terug aan ’t werk…

Op 2 augustus heb ik het werk hervat. Het was een blij weerzien met de bewoners en bezoekers van ons Woon-en Zorgcentrum en met mijn lieve collega’s en leidinggevenden! Ik kom tot de vaststelling dat, in de vier maanden van afwezig-zijn op het werk ik volledig het “instrumentele” van mijn werk heb ge-deleet, uitgewist. Zo wist ik niet meer het wachtwoord om mijn computer op te starten en om me in verbinding te stellen met de apotheek… Het codecijfer van de printer… vergeten! De website waarop ik bestellingen moet doen voor bepaalde materialen… vergeten! Maar de mensen op ’t werk, de vriendschapsbanden, de collega’s, de “spirit” van het huis ben ik niet vergeten!  Dat is dieper in de geest gegrift dan we kunnen denken! Met hen was het na de eerste contacten alsof ik nooit ben weggeweest! Dat is een leuk gevoel, een gevoel van er terug te ‘mogen zijn’, dag na dag en samen te werken naar hetzelfde doel toe. Misschien is dat dan ook wel zoals in de Camino… niet het doel op zich is wat (uiteindelijk) telt, doch de weg samen er naar toe, de weg zelf van proberen, van plannen maken (en soms er van afwijken), van keuzes maken, van overleggen, van suggesties aanbrengen, van ‘zomaar’ iets doen voor de ander, van ont-moeten, van inspanning en spanning en ontspanning, van doorzetten, van luisteren naar de ander, van uitwisselen van ideeën, van visie, van mee-voelen en steun voelen, van hulp durven vragen aan elkaar, van geduld, van werken met handen en hart, van ‘helpen’,  van stilte en gebed … van blijven leren en blijven groeien.

Aan ’t liedje ‘Bric a Brac’ van Willem Vermandere zou ik kunnen toevoegen: “Niet Santiago, doch de camino (de weg)…”

Mijn pelgrim-zijn is nu te einde. Het was een ongelooflijke ervaring! Mijn rugzak voelt zich eenzaam en leeg… ik daarentegen voel me ‘er weer bij’ en vol van herinneringen met heel bijzondere betekenis. De schelp die ik meedroeg de ganse tocht en die anderen kenbaar maakte waar mijn weg toe leidde, deuren voor me opende en contacten vergemakkelijkte vervang ik nu door een stuk geloof, visie, spiritualiteit en zingeving. Die schelp biedt herkenning, schept een band en biedt stof tot conversatie.

Men zegt wel eens dat je ‘een ander’ wordt na de camino… mij wordt meer en meer duidelijk dat we allen nog ‘in wording’ zijn op de weg van ’t leven. Het is als ’t uitkijken naar de ster van Betlehem, die volgen en uiteindelijk bij de stal terechtkomen en nederig leren neerknielen. Het is als stappen in ’t labyrint en het aankomen in de kern van je zelf want naast de vele ontmoetingen die je hebt onderweg met medepelgrims, meestappers uit het thuisfront, voorbijgangers, inwoners van de vele dorpen die je passeert, hospitalero’s, website-volgers en menselijke weg-wijzers … kom je ook ‘jezelf’ tegen!

” ’t Zijn niet de regels, ’t is het spel. Niet het scheiden, ’t is ’t vaarwel. Niet van buiten, ’t is intern… niet de voorkant, ’t is de kern!”

Onderweg leer je luisteren naar jezelf. Allereerst naar je eigen ‘fysieke’ lichaam (want dat geeft nogal wat signalen), en als je er niet naar luistert dan laat het lichaam zich voelen in blaren op de voeten, blauwe en uitvallende teennagels, tendinitis waar je het niet voor mogelijk hield, kramp en spierstijfheid… en dan weet je dat je trager stappen moet, of minder op één dag, meer tussentijds moet rusten, altijd moet stretchen voor en na, meer moet eten en drinken onderweg en op tijd moet gaan slapen. Onderweg leer je ook te luisteren naar je eigen ‘niet-fysieke’ lichaam, en dat vertelt je veel dat je niet verdringen of wegstoppen mag. Zo leerde ik persoonlijk dat je soms ‘ns moet kunnen afstappen van je eigen principes, dat het steentje in je schoen (figuurlijk!) een letterlijke betekenis heeft.
Ik besef dat mijn schrijfsels op de website een stuk ‘inkijk’ in mezelf hebben gegeven aan vele anderen, zaken die anders mogelijks nooit aan de oppervlakte zouden zijn gekomen. Daardoor is het mogelijk dat mijn binnenkant wat duidelijker is geworden. De inhoud van mijn(figuurlijke) rugzak… (en we dragen er allemaal zo ééntje mee in ’t leven) is een tijdje voor ’t oog van velen zichtbaarder geworden. Dat is niet erg, want mijn steun en toeverlaat links en rechts tijdens de ganse camino – ’t is te zeggen: mijn wandelstokken – dat besef ik, zijn nu de mensen om me heen en die mogen me kennen opdat ik hen beter kan leren kennen. Mijn schoenen hebben me gedragen en mijn voeten beschermd. Soms moesten ze me ook ‘verdragen’. Zo moeten we elkaar misschien ook wat meer dragen, beschermen … en verdragen.

De camino gaf me niet steeds waar ik naar verlangde, maar wel altijd wat ik nodig had. Dat wil ik ook leren aanvaarden in ’t verdere leven. Ik liet steentjes na op Cruz de Ferro, symbolisch! Geen zaken waar ik van af moest of kwijt wilde, dochwel een vraag om hoop en kracht, voor mezelf en anderen om betere mensen te worden, mens-lievender. De ervaring dat iemand  die je helemaal niet kent en die je, op een flink stuk bergop, voorbijsteekt en dus eerder op de top aankomt dan jezelf,  je staat op te wachten…  je dan een knuffel geeft en zegt: ” ‘k Ben blij dat je het gehaald hebt, dat je er bent!” was één van de top-ervaringen die ik mee mocht maken.

Een grote dankbaarheid leeft in mij  voor de kans die ik kreeg, voor de steun en hulp dichtbij of via de website, het enthousiasme van het thuisfront, het begrip en meeleven van stille volgers, de bezoeken, het meestappen, de vele reacties en de goede raad onderweg.

Zou ik ’t opnieuw doen?  Jazeker! …

 

 

Aan Karen K., nu ergens onderweg… moed meiske, je kunt ‘t!

Aan Guido D., nu ergens onderweg… moed man, je kunt ‘t!

 

 

 

Morgen

Morgen ga ik terug naar de Bevrijdingslaan 18, mijn werkplek die ik voor even achter me liet.  Een gans andere wereld dan de Camino, alhoewel… we zijn met zijn allen op weg, een weg met hoogtes en laagtes, met plezier en verdriet, met pijn en met goed gevoel, met anderen om ons heen – de ene voor ons en de andere achter ons, en soms iemand om een stukje van de weg samen af te leggen en dan weer uiteen te gaan, met ontmoetings- en afscheidsmomenten, feest en rouw, ontspannende en spannende momenten, mooi en minder mooi weer… maar dit alles liefst altijd in een sauske van “pelgrimsgeest”.

Voor mij zal het ‘binnen-bezig-zijn’ nog een tijd zijn aanpassingsperiode vragen, maar ‘k zal mijn beste beentje voorzetten. De rugzak laat ik thuis, de herinneringen zitten in mijn innerlijke ruimte en neem ik voor altijd mee. Als ik niet meteen met grote verhalen of belevenissen aan kom draven, neem het me niet kwalijk, ook dat zal mogelijks ‘stap voor stap’ komen. Het wordt alvast een ‘Buen camino’!  Mogelijks zeg ik nog een tijdje “Hola!” als ik je tegenkom (dat is ’t Spaans voor ne goeien dag)…

Tot morgen!

IMG_7737

 

All my days – Alexi Murdoch

“All My Days”

Well I have been searching all of my days
All of my days
Many a road, you know
I’ve been walking on
All of my days
And I’ve been trying to find
What’s been in my mind
As the days keep turning into night

Well I have been quietly standing in the shade
All of my days
Watch the sky breaking on the promise that we made
All of this rain
And I’ve been trying to find
What’s been in my mind
As the days keep turning into night

Well many a night I found myself with no friends standing near
All of my days
I cried aloud
I shook my hands
What am I doing here
All of these days
For I look around me
And my eyes confound me
And it’s just too bright
As the days keep turning into night

Now I see clearly
It’s You I’m looking for
All of my days
Soon I’ll smile
I know I’ll feel this loneliness no more
All of my days
For I look around me
And it seems You’ve found me
And it’s coming into sight
As the days keep turning into night
As the days keep turning into night
And even breathing feels all right
Yes, even breathing feels all right
Now even breathing feels all right
It’s even breathing
Feels all right

“Onderweg… ’t was soms zw

“Onderweg… ’t was soms zwaar en moeilijk, maar veelal onbeschrijflijk deugddoend en mooi, ’t was een fantasie, maar dan in werkelijkheid, met (bijna) niets op weg, en nu, terug thuis, met veel te veel, en elke dag… heimwee”



Yo

Home again

Hallo dagboek,

Ja, ik heb mijn lokalisatie op de website “Hier ben ik” terug op ‘Kluisbergen geplaatst. Ik ben thuis na een vlotte Vueling-vlucht van 2u en 15 minuten. De drukte in Zaventem overviel me, overal politie en millitairen en drukdoende mensen bij wie eigenaardig genoeg de glimlach  die ik zou verwachten bij vakantiegangers ontbrak op de gezichten. Drukte en stress… ik wou daar zo snel mogelijk weg, en dat was niet uit schrik voor een dreigende terroristische aanval! Bij de aankoop van mijn treinticket naar Oudenaarde staat een dame voor mij aan het loket, ze is ontevreden over de prijs van haar treinticket naar Brussel-Zuid en houdt de rij wachtenden op. De man aan het loket blijft professioneel vriendelijk ondanks de scherpe taal van de vrouw die maar niet kan/wil begrijpen dat vanuit Brussel-luchthaven een “diabolo-taks” dient te worden bijbetaald. Haar handtas van Louis Vuiton, de juwelen die ze draagt en de “koopjes” die ze bij heeft laten vermoeden dat ze niet onbemiddeld is en die vijf extra euro zonder moeite ècht wel kan betalen. Mijn gedachten dwalen af naar de triestheid die ‘k heb gezien in de ogen en op het gezicht van een bedelende vrouw in Santiago de Compostela, zittend op haar knieën op de toegangsweg naar de Plaza Obradoiro… maar ik word weer wakker geschud door een luidop-schreeuwende mevrouw die de roltrap naar perron twee afdaald, roepend dat ze nooit meer met de trein naar Brussel zal komen… Ik vraag een enkele rit naar Oudenaarde en de man aan het loket zucht, mij aankijkend, even de stress van het voorbije moment of van zijn ganse werkdag weg… Van de treinrit doorheen een grijs en koud-aanvoelend landschap herinner ik me slechts héél weinig… ik was mentaal nog op stap naar de sterrenstad Van Jacobus. In Oudenaarde aangekomen kan ik meteen de bus op naar Kluisbergen. De buschauffeur spreekt me aan en vertelt dat hij enkele jaren geleden ook de camino heeft gelopen, de camino del Norte. Hij is dol-enthousiast en vertelt honderduit. We kenden elkaar eigenlijk niet, doch we voelden ons verbonden door ‘de weg’, mede-pelgrims… Ik steek de sleutel in de deur, draai die in het slot en duw de deur open, ik ben thuis! Dag huizeke! ‘k Laat me in de zetel neerploffen, vier maanden belevenissen en ervaringen schieten door mijn hoofd en een traan rolt over mijn linker wang, niet uit verdriet omwille van het eind van de camino maar door een emotievol moment van dankbaarheid. De Camino de la vida kan beginnen…

wordt vervolgd…

 

IMG_3782

“mijn laatste rustplaats”… (Muxia, Galicië – Spanje)

 

ps: het muziekje hierboven is van Willem Vermandere en heet “Naar huis”.

“Pelgrim? Vandaag? Juist, van

“Pelgrim? Vandaag? Juist, vandaag. Misschien niet zozeer naar Santiago de Compostela, Rome of Mekka. Alswel een pelgrim op het onzichtbare pad in het innerlijke landschap. Dat is de plek waar alles begint, waar alles eindigt, het gebied dat we willen leren kennen. Een onzichtbaar pad naar het midden, waar het leven zich steeds vernieuwt.”


Bodvar Schjelderup