31 maart 2017

Één jaar later

Op 31 maart 2016 laat zoon David (die ik heb opgebeld) op de website de boodschap na dat ik het goed stel, doch buiten bereik ben van het internet…
Ik was in Landas, Frankrijk.

Die dag begon het “onthechte leven”, weg van thuis, weg van familie, weg van de collega’s op het werk, weg van zekerheden, weg van alle comfort… die nacht zou ik onder de sterrenhemel doorbrengen, de hemel als plafond en de kilte van een wakke nacht als metgezellen. Géén zelfmedelijden, géén spijt… ik was onderweg!  Misschien wel best dat het me aan internet ontbrak en ik dit niet meedelen kon aan het thuisfront, ze zouden zich waarschijnlijk ongerust maken en daar was geen reden voor, ‘k voelde me goed! Enkele jonge voorbijgangers op terugweg van een feestje schrokken eerst toen ze me zagen en hadden de neiging van me weg te lopen (uit schrik voor de landloper in me …), doch ééntje riep me toe van op afstand: “Monsieur, tout van bien? On a eu peur, ne sois pas faché, est-ce bien qu’on ’s approche pour bavarder?” Ik riep hen toe dat ik pelgrim was op weg naar Compostela in Spanje en dat ze geen schrik hoefden te hebben. Het gesprek dat daarop volgde schrijf ik hier niet neer, maar het was vooroordeel-brekend , hartverwarmend en ik neem het voor altijd mee in mijn hoofd en hart!

Soms moet je veel verliezen om iets waardevols te hervinden …

Soms veel ballast kwijt om “in te zien”…

 

29 maart 2017 – een jaar later

Dag allen,

Terug van weggeweest…

weggeweest een eind op stap op een stukje levensweg…

weggeweest en een stilte nalatend op dit forum…

Vandaag exact een jaar geleden vertrokken naar Santiago de Compostela. Ondertussen al weer acht maanden aan het werk… verder op stap op de weg van het leven. Met ups en downs en met vertrouwen dat alles goed komt.

Vandaag heb ik afgesproken met Liselotte Anckaert voor een intervieuw betreffende de camino. Ik koos hiervoor als locatie de startplaats van mijn Camino: het WZC St. Vincentius te Avelgem.

Binnenkort, op 16 mei zal ik proberen een getuigenis af te leggen over wat dit soort tocht doet met een mens en dit aan de hand van een beeld-en klankmontage. Ik dank hierbij op voorbaat reeds de mensen van “De Bron” in Harelbeke voor de mogelijkheid die ik hiertoe krijg. Iedereen welkom op 16 mei, om 19u30 in “De Bron”!

Tot dan!

“Catch and release” – Matt Simons

There’s a place I go to
where no one knows me
It’s not lonely
It’s a necessary thing
It’s a place I made up
Find out what I’m made of
The nights are stayed up
Counting stars and fighting sleep

Let it wash over me
Ready to loose my feet
Take me on to the place where one reviews life’s mystery
Steady on down the line
Lose every sense of time
Take it all in and wake up that small part of me
Day to day I’m blind to see
And find how far
to go

Everybody got their reason
Everybody got their way
We’re just catching and releasing
what builds up throughout the day

It gets into your body
And it flows right through your blood
We can tell eachother secrets
and remember how to love

There’s a place I’m going
no one knows me
If I breathe real slowly
let it out and let it in
They can be terrifying
to be slowly dying
Also clarifying
the end where we begin

So let it wash over me
I’m ready to loose my feet
Take me on to the place where one reviews life’s mystery
Steady on down the line
Lose every sense of time
Take it all in and wake up that small part of me
Day to day I’m blind to see
And find how far
to go

Everybody got their reason
Everybody got their way
We’re just catching and releasing
what builds up throughout the day

It gets into your body
And it flows right through your blood
We can tell eachother secrets
and remember how to love

Everybody got their reason
Everybody got their way
We’re just catching and releasing
what builds up throughout the day

And it gets into your body
And it flows right through your blood
We can tell eachother secrets
and remember how to love

ik zie Levensloop Kortrijk naderen!

Reeds een goede maand terug ‘thuis’ van de Camino. Ik droom nog steeds dat ik op stap ben …

Op 10 en 11 september gaat Levensloop Kortrijk opnieuw door op de Lange Munte! Je bent er hartelijk welkom en kan nog steeds één van de vele teams steunen via de website! Doen doen doen!! De stichting tegen kanker zal je er zeer dankbaar voor zijn!

Om de mensen die het team “Camino Johan” hebben gesteund te bedanken trek ik nog even de stapschoenen en rugzak weer aan en stap ik de nacht door van zaterdag 10 op zondag 11 september.

Lieve mensen, erg veel bedankt voor jullie steun en misschien tot ziens in Kortrijk! Alles gaat door van 15u tot 15u, 24 uur in beweging en verbinding met moedige vechters tegen kanker.

www.levensloop.be/relays/kortrijk-2016

 

 

Enkele beschouwingen, na de camino en na een week terug aan ’t werk…

Op 2 augustus heb ik het werk hervat. Het was een blij weerzien met de bewoners en bezoekers van ons Woon-en Zorgcentrum en met mijn lieve collega’s en leidinggevenden! Ik kom tot de vaststelling dat, in de vier maanden van afwezig-zijn op het werk ik volledig het “instrumentele” van mijn werk heb ge-deleet, uitgewist. Zo wist ik niet meer het wachtwoord om mijn computer op te starten en om me in verbinding te stellen met de apotheek… Het codecijfer van de printer… vergeten! De website waarop ik bestellingen moet doen voor bepaalde materialen… vergeten! Maar de mensen op ’t werk, de vriendschapsbanden, de collega’s, de “spirit” van het huis ben ik niet vergeten!  Dat is dieper in de geest gegrift dan we kunnen denken! Met hen was het na de eerste contacten alsof ik nooit ben weggeweest! Dat is een leuk gevoel, een gevoel van er terug te ‘mogen zijn’, dag na dag en samen te werken naar hetzelfde doel toe. Misschien is dat dan ook wel zoals in de Camino… niet het doel op zich is wat (uiteindelijk) telt, doch de weg samen er naar toe, de weg zelf van proberen, van plannen maken (en soms er van afwijken), van keuzes maken, van overleggen, van suggesties aanbrengen, van ‘zomaar’ iets doen voor de ander, van ont-moeten, van inspanning en spanning en ontspanning, van doorzetten, van luisteren naar de ander, van uitwisselen van ideeën, van visie, van mee-voelen en steun voelen, van hulp durven vragen aan elkaar, van geduld, van werken met handen en hart, van ‘helpen’,  van stilte en gebed … van blijven leren en blijven groeien.

Aan ’t liedje ‘Bric a Brac’ van Willem Vermandere zou ik kunnen toevoegen: “Niet Santiago, doch de camino (de weg)…”

Mijn pelgrim-zijn is nu te einde. Het was een ongelooflijke ervaring! Mijn rugzak voelt zich eenzaam en leeg… ik daarentegen voel me ‘er weer bij’ en vol van herinneringen met heel bijzondere betekenis. De schelp die ik meedroeg de ganse tocht en die anderen kenbaar maakte waar mijn weg toe leidde, deuren voor me opende en contacten vergemakkelijkte vervang ik nu door een stuk geloof, visie, spiritualiteit en zingeving. Die schelp biedt herkenning, schept een band en biedt stof tot conversatie.

Men zegt wel eens dat je ‘een ander’ wordt na de camino… mij wordt meer en meer duidelijk dat we allen nog ‘in wording’ zijn op de weg van ’t leven. Het is als ’t uitkijken naar de ster van Betlehem, die volgen en uiteindelijk bij de stal terechtkomen en nederig leren neerknielen. Het is als stappen in ’t labyrint en het aankomen in de kern van je zelf want naast de vele ontmoetingen die je hebt onderweg met medepelgrims, meestappers uit het thuisfront, voorbijgangers, inwoners van de vele dorpen die je passeert, hospitalero’s, website-volgers en menselijke weg-wijzers … kom je ook ‘jezelf’ tegen!

” ’t Zijn niet de regels, ’t is het spel. Niet het scheiden, ’t is ’t vaarwel. Niet van buiten, ’t is intern… niet de voorkant, ’t is de kern!”

Onderweg leer je luisteren naar jezelf. Allereerst naar je eigen ‘fysieke’ lichaam (want dat geeft nogal wat signalen), en als je er niet naar luistert dan laat het lichaam zich voelen in blaren op de voeten, blauwe en uitvallende teennagels, tendinitis waar je het niet voor mogelijk hield, kramp en spierstijfheid… en dan weet je dat je trager stappen moet, of minder op één dag, meer tussentijds moet rusten, altijd moet stretchen voor en na, meer moet eten en drinken onderweg en op tijd moet gaan slapen. Onderweg leer je ook te luisteren naar je eigen ‘niet-fysieke’ lichaam, en dat vertelt je veel dat je niet verdringen of wegstoppen mag. Zo leerde ik persoonlijk dat je soms ‘ns moet kunnen afstappen van je eigen principes, dat het steentje in je schoen (figuurlijk!) een letterlijke betekenis heeft.
Ik besef dat mijn schrijfsels op de website een stuk ‘inkijk’ in mezelf hebben gegeven aan vele anderen, zaken die anders mogelijks nooit aan de oppervlakte zouden zijn gekomen. Daardoor is het mogelijk dat mijn binnenkant wat duidelijker is geworden. De inhoud van mijn(figuurlijke) rugzak… (en we dragen er allemaal zo ééntje mee in ’t leven) is een tijdje voor ’t oog van velen zichtbaarder geworden. Dat is niet erg, want mijn steun en toeverlaat links en rechts tijdens de ganse camino – ’t is te zeggen: mijn wandelstokken – dat besef ik, zijn nu de mensen om me heen en die mogen me kennen opdat ik hen beter kan leren kennen. Mijn schoenen hebben me gedragen en mijn voeten beschermd. Soms moesten ze me ook ‘verdragen’. Zo moeten we elkaar misschien ook wat meer dragen, beschermen … en verdragen.

De camino gaf me niet steeds waar ik naar verlangde, maar wel altijd wat ik nodig had. Dat wil ik ook leren aanvaarden in ’t verdere leven. Ik liet steentjes na op Cruz de Ferro, symbolisch! Geen zaken waar ik van af moest of kwijt wilde, dochwel een vraag om hoop en kracht, voor mezelf en anderen om betere mensen te worden, mens-lievender. De ervaring dat iemand  die je helemaal niet kent en die je, op een flink stuk bergop, voorbijsteekt en dus eerder op de top aankomt dan jezelf,  je staat op te wachten…  je dan een knuffel geeft en zegt: ” ‘k Ben blij dat je het gehaald hebt, dat je er bent!” was één van de top-ervaringen die ik mee mocht maken.

Een grote dankbaarheid leeft in mij  voor de kans die ik kreeg, voor de steun en hulp dichtbij of via de website, het enthousiasme van het thuisfront, het begrip en meeleven van stille volgers, de bezoeken, het meestappen, de vele reacties en de goede raad onderweg.

Zou ik ’t opnieuw doen?  Jazeker! …

 

 

Aan Karen K., nu ergens onderweg… moed meiske, je kunt ‘t!

Aan Guido D., nu ergens onderweg… moed man, je kunt ‘t!

 

 

 

Morgen

Morgen ga ik terug naar de Bevrijdingslaan 18, mijn werkplek die ik voor even achter me liet.  Een gans andere wereld dan de Camino, alhoewel… we zijn met zijn allen op weg, een weg met hoogtes en laagtes, met plezier en verdriet, met pijn en met goed gevoel, met anderen om ons heen – de ene voor ons en de andere achter ons, en soms iemand om een stukje van de weg samen af te leggen en dan weer uiteen te gaan, met ontmoetings- en afscheidsmomenten, feest en rouw, ontspannende en spannende momenten, mooi en minder mooi weer… maar dit alles liefst altijd in een sauske van “pelgrimsgeest”.

Voor mij zal het ‘binnen-bezig-zijn’ nog een tijd zijn aanpassingsperiode vragen, maar ‘k zal mijn beste beentje voorzetten. De rugzak laat ik thuis, de herinneringen zitten in mijn innerlijke ruimte en neem ik voor altijd mee. Als ik niet meteen met grote verhalen of belevenissen aan kom draven, neem het me niet kwalijk, ook dat zal mogelijks ‘stap voor stap’ komen. Het wordt alvast een ‘Buen camino’!  Mogelijks zeg ik nog een tijdje “Hola!” als ik je tegenkom (dat is ’t Spaans voor ne goeien dag)…

Tot morgen!

IMG_7737